Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu

Muzea i galerie

Niegdyś dzielnica Marais we wschodniej części Paryża była miejscem zwartego zamieszkania społeczności żydowskiej, której wielu przedstawicieli wniosło znaczący wkład w historię Francji. Swoistym przypomnieniem ich roli było otwarte tu w starym budynku Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu (Musée d'Art et d'Histoire du Judaisme).

Historia budowy

Rezydencja Saint-Aignan została zbudowana w latach 1644-1650 przez architekta P. de Mute dla nadinspektora finansów kardynała Mazarina K. Mesme, hrabiego Avox. Budynek jest typową dla swoich czasów rezydencją arystokratycznej rodziny. Jej centralna część jest odsunięta od czerwonej linii ulicy, a skrzydła wystające z prawej i lewej strony tworzą przed nim duży prostokątny dziedziniec.

Ściany zdobią potężne pilastry i fałszywe okna. Pasażem służbowym można przejść na dziedziniec, na którym niegdyś mieściły się służby pomocnicze i stajnie, a obecnie pomieszczenia te zajmują archiwum i administracja muzeum.

We wnętrzu dworu na szczególną uwagę zasługuje główna klatka schodowa oraz dekoracja dawnej jadalni, w której zachowały się malowidła ścienne wykonane w technice grisaille przez ucznia N. Poussina R. Wiebera.

W 1688 roku hotel kupił książę Saint-Aignan. Dla niego architekt A. Lenotre przeprojektował pierwsze piętro i starą galerię, przerobił główną klatkę schodową, a na sąsiednim terenie założono mały ogród.

Po rewolucji francuskiej dwór stał się w 1795 r. budynkiem administracyjnym, w którym mieściła się gmina 7. dzielnicy Paryża. Po kilku odsprzedażach, w 1842 roku budynek stał się budynkiem mieszkalnym, w którym mieszkali drobni rzemieślnicy i kupcy.

Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu (Paryż)2

W 1962 roku hotel Saint-Aignan został zakupiony przez paryski ratusz. W 1987 roku pod kierunkiem architekta J.-P. Po raz pierwszy od wielu lat Juva przeprowadziła szeroko zakrojone prace konserwatorskie, po których odtworzono wygląd budowli z końca XVIII wieku. Pomysł zorganizowania tu Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu wyraził burmistrz Paryża J. Chirac już w 18 roku, a zrealizowano go dopiero 1986 lat później.

Warto przeczytać:  Pałac Barberini w Rzymie

Od 1991 roku od kilku lat prowadzone są nowe prace konserwatorskie według projektu architekta B. Fonkerna. Podczas wykopalisk archeologicznych prowadzonych przez J.P. Trombettę w latach 1990. XX wieku na centralnym dziedzińcu muzeum znaleziono fragmenty zabudowy miejskiej z XV-XVI wieku. Przedmioty odkryte podczas prac uzupełniły fundusze muzeum, które zostało otwarte w 15 roku. W 16 roku przy wejściu do muzeum postawiono pomnik A. Dreyfusa autorstwa L. Mitelbergdittimy. W 1998 roku obok muzeum odrestaurowano niewielki plac zwany Ogrodem Anny Frank.

Kolekcja muzealna

Muzeum Sztuki i Historii Żydów stało się prawnym następcą Żydowskiego Muzeum Sztuki, utworzonego w 1948 r. ze środków Żydowskiego Towarzystwa Restytucyjnego, które poszukiwało i konserwowało sztukę żydowską po II wojnie światowej.

Wśród pierwszych wpływów do funduszu nowego muzeum znalazł się zbiór dokumentów pierwszego dyrektora muzeum L. Frenkla, poświęcony architekturze synagog w krajach europejskich, zbiór grafik rosyjskich i niemieckich artystów M. Chabchai , uzupełniony pracami francuskich grafików.

Z Narodowego Muzeum Średniowiecza nowe muzeum otrzymało kolekcję mebli, przedmiotów liturgicznych, rękopisów i dzieł sztuki autorstwa J. Straussa. Część eksponatów została również przeniesiona z Luwru, Musee d'Orsay, Narodowego Muzeum Ceramiki w Sevres, Muzeum Żydowskiego w Pradze, paryskich synagog oraz Muzeum Historii Sztuki Ludowej im. L. Nancy.

Ekspozycja muzealna

Ekspozycja stała muzeum znajduje się w holach pierwszego i drugiego piętra w północnym i zachodnim skrzydle dworu. Zapoznanie się z nią rozpoczyna się od sali wstępnej, w której za pomocą eksponatów zarysowane są główne etapy rozwoju kultury żydowskiej. Podczas prezentacji audio lub wideo zwiedzający oprowadzani są przez znane postacie historyczne i bohaterów dzieł literackich.

Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu (Paryż)4

Dokumenty, dzieła sztuki i przedmioty gospodarstwa domowego ilustrujące pozycję Żydów we Francji w średniowieczu, świat Aszkenazyjczyków i Sefardyjczyków, problemy integracji ze społeczeństwem wielowyznaniowym XIX-XX w., udział Żydów w życiu społecznym - ruchy polityczne prezentowane są w 13 salach muzealnych w gablotach i na stoiskach.

Warto przeczytać:  Pałac Tokijski w Paryżu

Osobne sale poświęcone są świątom narodowym, życiu Żydów w Holandii i Włoszech, tragicznym kartom Holokaustu. W ekspozycji znalazły odzwierciedlenie wątki Żydów w sztuce oraz współczesne trendy w rozwoju wspólnoty narodowej. Szczególne miejsce zajmuje w nim opowieść o żydowskich sanktuariach Jerozolimy, przeszłości i teraźniejszości Izraela.

Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu (Paryż)3

Wśród jasnych eksponatów muzeum znajduje się reliefowa mapa Jerozolimy wykonana z drewna, prasowanego papieru i szklanych paciorków, lampki chanukowe i inne przedmioty związane z świętami i obrzędami religijnymi. Wspaniała kolekcja włoskich opraw srebrnych z XVIII wieku, zbiór fotografii G Lerskiego poświęcony życiu społeczności żydowskiej w Palestynie w latach 18. XX wieku, obrazy, rysunki i rzeźby M. Schwartza, O. Zadkine'a, J. Adlera , A. Modeliani, V Brauner, M. Chagall.

Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu (Paryż)5

Ważne miejsce w ekspozycji muzeum zajmują materiały mające na celu kształtowanie tolerancyjnego stosunku do innych kultur narodowych i przezwyciężanie szowinizmu: fundusz A. Dreyfusa zrzesza ponad 3000 XNUMX tysięcy dokumentów, fotografii i przedmiotów osobistych z prywatnych zbiorów J. Aboukayi, T. Klein, G. i K. Shil.

Jak się tam dostać

Adres: 71 Rue du Temple, Paryż 75003

Telefon: +33 1 53 01 86 53
Strona internetowa: mahj.org
Metro: Rambuteau
Pociąg RER: Châtelet - Les Halles
Godziny: 11: 00-18: 00

źródło
INFO-MANIAC
Dodaj komentarz